Grupa Refleksyjna

14 grudnia 2007 roku szefowie państw i rządów Unii Europejskiej na szczycie w Brukseli powołali 9-osobową Grupę Refleksyjną, zwaną również. Radą Mędrców. Pomysłodawcą jej powstania był Prezydent Francji, Nicolas Sarkozy.
Podczas spotkania w dniu 16 października 2008 roku skład grupy został poszerzony do 12 osób. Na październikowym szczycie została zakreślona i potwierdzona przyszła działalność. Grupa Refleksyjna ma pomóc Unii Europejskiej zmierzyć się z nadchodzącymi zmianami w sposób bardziej efektywny w perspektywie długoterminowej (2020-2030). Grupa ma się zająć wyzwaniami opisanymi w przyjętej w marcu Deklaracji Berlińskiej i przedstawić wstępny raport w czerwcu 2010 roku.

Skład Grupy Refleksyjnej Unii Europejskiej

Przewodniczący

Felipe GonzĂĄlez MĂĄrquez
(ur. 5 marca 1942 w Dos Hermanas), hiszpański polityk socjalistyczny, sekretarz generalny Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej w latach 1974-1997, premier Hiszpanii w latach 1982-1996
Absolwent prawa na uniwersytecie w Sewilli, specjalizował się w prawie pracy. W 1963 r. przystąpił do miejscowej organizacji PSOE (wówczas partii nielegalnej), przyjmując pseudonim Isidoro.
Na 13. emigracyjnym kongresie partii w Suresnes (Francja) w 1974 został wybrany sekretarzem generalnym PSOE, zastępując na tym stanowisku Rodolfo Llopisa. To pod jego przywództwem partia socjalistyczna rozpoczęła proces odchodzenia od doktryny marksistowskiej.
Bronił otwarcia kraju na zagranicę i promował bliskie kontakty z Europą, USA i Ameryką Łacińską. Poparł przystąpienie Hiszpanii do NATO, organizując w 1986 referendum w tej sprawie, mimo że podczas rządów swojego poprzednika Leopoldo Calvo Sotelo sprzeciwiał się członkostwu w pakcie. Za jego rządów w 1985 Hiszpania przystąpiła do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Poparł interwencję aliantów podczas pierwszej wojny w Zatoce Perskiej w 1991 - wysłał tam hiszpańskie wojska i zapewnił wsparcie logistyczne (siły międzynarodowe wykorzystały porty i lotniska hiszpańskie, z tych ostatnich startowały samoloty B-52, bombardujące cele naziemne w Iraku).
Za kadencji Gonzáleza odbyły się Letnie Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie oraz Expo w Sewilli, w tym samym 1992 roku, co stanowiło dobitne potwierdzenie modernizacji państwa i stabilizacji hiszpańskiej demokracji.
W 2004 wycofał się z polityki.

Zastępcy

Vaira Vike-Freiberga
Urodziła się 01.XII.1937 r. w Rydze. W 1944 r. jej rodzina uciekła przed Armią Czerwoną na Zachód. Vaira dorastała w obozach dla uchodźców w Niemczech. Do szkoły uczęszczała we francuskim Maroku. Ukończyła psychologię na Uniwersytecie McGill w Montrealu w Kanadzie. W latach 1965-98 wykładała tam psychologię. Była wykładowcą i przewodniczącą Komisji Dyrektorów w Seminarium Łotewskiego Dziedzictwa Kulturalnego "Vreizdivi" w latach 1965-85 i wykładowcą i współprzewodniczącą Seminarium Łotewskiego Dziedzictwa Kulturalnego "Trisreiztris" od 1989 r. Od 1999 r. jest pełną członkinią Łotewskiej Akademii Nauk. Jesienią 1998 r. została mianowana przez premiera Łotwy dyrektorem nowoutworzonego Instytutu Łotewskiego w Rydz e. 17.VI.1999 r. została wybrana przez parlament na prezydenta Łotwy. Była ona pierwszą kobietą na tym stanowisku w krajach byłego ZSRR. Krótko przed wyborami zrzekła się obywatelstwa kanadyjskiego. Prezydent Vike-Freiberga jest najpopularniejszym politykiem w swoim kraju. 20.VI.2003 r. została wybrana na drugą kadencję. Jest członkinią Rady Kobiet-Światowych Przywódców, organizacji mającej swoją siedzibę w John F. Kennedy School of Government na Uniwersytecie Harvarda. Rada zamierza "zachęcać młode kobiety do starań o przywódcze role w rządach".

Jorma Ollila
Dyrektor generalny firmy Nokia. Jorma Ollila dołączył do Nokii w 1985 roku, a jej dyrektorem generalnym został w roku 1992. Zbiegło się to w czasie z wprowadzeniem w Europie komercyjnych usług pierwszych sieci GSM, przyłączeniem się firmy Telstra do rozwijającej się wspólnoty GSM jako pierwszego nieeuropejskiego sygnatariusza oraz podpisaniem pierwszej umowy roamingowej przez firmy Vodafone i Telecom Finland.
Zarządzana przez Jormę Ollila firma Nokia rozpoczęła w latach dziewięćdziesiątych produkcję lekkich i tanich telefonów o modnych wzorach, zmieniając tym samym telefony komórkowe w produkty przeznaczone dla odbiorcy masowego. W wyniku tych działań w roku 1998 firma stała się największym światowym producentem telefonów komórkowych, osiągając pozycję utrzymywaną do dzisiaj.

Członkowie

Lykke Friis
Dunka, wicerektor Uniwersytetu w Kopenhadze, ekspertka od spraw europejskich i zmian klimatycznych.

Rem Koolhaas
(ur. 17 listopada 1944 w Rotterdamie) - holenderski architekt i publicysta, laureat Nagrody Pritzkera z 2000 r. i Nagrody Miesa van der Rohe z 2005
Koolhaas, syn pisarza i krytyka filmowego Antona Koolhaasa, spędził część dzieciństwa w Indonezji. Po prowrocie do Holandii pracował jako autor scenariuszy i dziennikarz. W latach 1968-1972 studiował na Architectural Association School of Architecture w Londynie. Zasłynął wpierw swoimi publikacjami, realizować swoje pomysły zaczął stosunkowo późno. Od 1975 prowadzi biuro OMA (Office for Metropolitan Architecture) w Rotterdamie. Jest jednym z najbardziej wpływowych architektów współczesnych, zarówno poprzez swoją architekturę, jak przede wszystkim poprzez głoszone teorie. W końcu lat 80. XX w. Koolhaas był zaliczany do głównych przedstawicieli dekonstruktywizmu. Eklektyczny i różnorodny styl Koolhaasa nawiązuje dziś często do dzieł wielkich modernistów, lecz traktuje je przewrotnie, jako element gry formalnej. Jego budynki najczęściej posiadają rygorystyczny, lecz bardzo daleki od banału schemat funkcjonalny, na przykład poszczególne funkcje piętrzone są wieżowo.
Koolhaas jest profesorem na Uniwersytecie Harvarda.

Richard Lambert
Brytyjczyk, były dziennikarz "Financial Times" i "The Wall Street Journal", a dziś prezes wpływowego Confederation of British Industry (CBI).

Mario Monti
Znany jako Super Mario (ur. 19 marca 1943 r. w Varese, Włochy) - włoski polityk, komisarz Unii Europejskiej.
Ukończył ekonomię i zarządzanie na uniwersytecie Bocconi i studia podyplomowe w Yale University. W 1994 r. został wyznaczony przez rząd premiera Berlusconiego na komisarza Unii Europejskiej ds. rynku wewnętrznego, usług finansowych, integracji finansowej, ceł i podatków, za prezydencji Jacques'a Santera.
W 1999 r. rząd Massimo D'Alemy nominował go na komisarza ds. konkurencji za prezydencji Romano Prodiego - zyskał wtedy rozgłos, wszczynając proces antymonopolowy przeciwko Microsoftowi.
W 2004 r. rząd Berlusconiego nie udzielił mu kolejnej nominacji, wyznaczając do tej roli Rocco Buttiglione, który jednak wycofał się na skutek kontrowersji, jakie wzbudziły w eurodeputowanych jego wypowiedzi dotyczące spraw społecznych.

Rainer Munz
Ekonomista austriacki i demograf.

Kalypso Nicolaidis
Grecka profesor z Oksfordu

Nicole Notat
Była szefowa francuskiej socjalistycznej centrali związkowej CFDT, działaczka związkowa, specjalistka w dziedzinie trwałego rozwoju.

Wolfgang Schuster
(ur. 5 września 1949 w Ulm) - polityk niemiecki, następca Manfreda Rommela na stanowisku burmistrza Stuttgartu.
W latach 1963-1971 studiował prawo i administrację w Tübingen, Genewa i Fryburgu. Swoją edukację uzupełnił także rocznym pobytem w Paryżu w Ecole nationale d'administration (ENA).
Od 1975 członek CDU. Swoją funkcję pełni od 1996, kiedy to stosunkiem głosów 43,1% do 39,3 % pokonał swojego politycznego oponenta Rezzo Schlaucha. 24 października 2004 został ponownie wybrany na stanowisko burmistrza, zwyciężając w drugiej turze wyborów kandydata SPD Ute Kumpf.
Jego obecny program polityczny to uczynienie Stuttgartu miastem najbardziej przyjaznym dzieciom przez zakładanie i wspieranie istniejących ośrodków dziennej opieki.

Lech Wałęsa, urodził w 1943 r. W latach 1967 - 76; 1980-81 i od 1983 r. pracownik Stoczni Gdańskiej (wówczas im. Lenina). Zwalniany z pracy za działalność związkową. W grudniu 1970 r. członek Komitetu Strajkowego. Od 1978 r. członek komitetu założycielskiego Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W sierpniu 1980 r. współorganizator strajku w Stoczni Gdańskiej, przewodniczący Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Współzałożyciel NSZZ Solidarność. W stanie wojennym internowany (od grudnia 1981 do listopada 1982 r.). Po zwolnieniu kontynuował działalność polityczną i związkową. W latach 1987 - 90 przewodniczący Krajowej Komisji Wykonawczej NSZZ Solidarność. W 1983 r. laureat Pokojowej Nagrody Nobla a w 1989 r. współtwórca porozumień Okrągłego Stołu.
Doctor honoris causa ponad stu uczelni polskich i zagranicznych, pierwszy Prezydent III Rzeczypospolitej w latach 1990 - 1995. Fundator Fundacji Instytut Lecha Wałęsy. Swoją działalnością dba o dziedzictwo narodowe oraz tradycje niepodległościowe i solidarnościowe a także promuje Polskę na arenie międzynarodowej.