Działalność do 1980 roku

Lech Wałęsa urodził się 29 września 1943 w Popowie, koło Lipna na Ziemi Dobrzyńskiej. Ojciec, Bolesław, z zawodu cieśla cieszył się szacunkiem i poważaniem społeczności lokalnej. Za uchylanie się od pracy na rzecz okupantów w trakcie II Wojny Światowej został wysłany do obozu pracy, z którego powrócił wycieńczony, w skutek czego w niedługim czasie zachorował i zmarł. Matka, Feliksa Kamieńska, pochodząca ze starej szanowanej rodziny z tradycjami, wychowywała dzieci w duchu patriotyzmu i pobożności. Rodziną po śmierci Bolesława zaopiekował się jego brat.

Młody Lech Wałęsa uczył się w pobliskim Chalinie i Lipnie. Pracę zawodową rozpoczął w Pracowniczym Ośrodku Maszynowym, jako elektryk mechanik. Stamtąd trafił do jednostki Wojskowej w Koszalinie, gdzie odbył zasadniczą służbę wojskową. Tam ujawniły się jego talenty przywódcze. Jako dowódca drużyny wojskowej był wymagający, ale potrafił też świetnie rozwiązywać problemy i motywować innych do pracy. Służbę zakończył ze stopniem kaprala. Często później w wypowiedziach i żartach nawiązywał do tego rozdziału w swoim życiorysie mówiąc, że w trakcie rozmów z generałami jego wojskowe doświadczenie bardzo się przydało.

Po powrocie z wojska tak jak wielu innych młodych ludzi w tamtym czasie ruszył do Gdańska w poszukiwaniu lepszej pracy i perspektyw. Jako zdolny fachowiec dostał pracę w Stoczni Gdańskiej im. „Lenina”, gdzie zaczął pracować na stanowisku elektryka okrętowego. Od tego czasu jego życie na stałe związało się z Gdańskiem. Tutaj poznał Danutę Gołoś, którą poślubił 8 grudnia 1969 roku.

Pierwsze wzmianki związane z działalnością opozycyjną Lecha Wałęsy sięgają 1968 roku, kiedy to miał namawiać kolegów w stoczni do bojkotowania masówek potępiających strajki studentów. Od tamtego czasu zaczął coraz aktywniej angażować się w sprawy społeczne. Podczas strajku w grudniu 1970 roku brał aktywny udział w pracach Komitetu Strajkowego, pojawiła się nawet propozycja, by został jego szefem. Po tragicznym zakończeniu strajku w 1970 r. - śmierci 39 robotników - poprzysiągł sobie, że taka sytuacja już nigdy nie może się powtórzyć. Aktywnie włączył się w pracę Wolnych Związków Zawodowych. Organizował stoczniowców, kolportował ulotki, wraz z innymi działaczami organizował spotkania dotyczące praw pracowniczych i samokształcenia. Jego głównym celem w tamtym czasie było godne upamiętnienie ofiar grudnia 1970. W stoczni został wybrany delegatem do rady zakładowej i zaczął pełnić funkcję Społecznego Inspektora Pracy. Po roku jednak zrezygnował z ponownego kandydowania dając do zrozumienia, że funkcja ta jest tylko iluzoryczna, a wprowadzenie jakichkolwiek zmian nie jest możliwe. W kolejnych miesiącach represje zaczęły dotykać ludzi biorących … udział strajku w grudniu 1970 r. Jednym z nich był Lech Wałęsa. Został jednak obroniony przez samorząd robotniczy. Dalsza działalność Lecha Wałęsy mająca na celu upamiętnienie ofiar grudnia - coroczne manifestacje i składanie wieńców pod bramą, działanie w Wolnych Związkach Zawodowych, oraz niepokorna postawa wobec władzy doprowadziły do jego zwolnienia ze stoczni w 1976 roku. Stamtąd trafił do Zakładów Mechanizacji Budownictwa ZREMB, gdzie pracował jako elektryk. Kontynuując swoją misję uświadamiania pracowników o ich prawach, ciągle działał na rzecz Wolnych Związków Zawodowych. Wkrótce został zwolniony z powodów politycznych. W maju 1979 roku trafił do przedsiębiorstwa Elektromontaż, ale pracował tam zaledwie do grudnia. Tym razem został wyrzucony za udział w obchodach rocznicy strajku’70.

Lata siedemdziesiąte to okres niezwykle trudny i bolesny dla Lecha Wałęsy i jego rodziny. W tym czasie żył pod stałą kontrolą i obserwacją Służby Bezpieczeństwa. Jego dom i miejsce pracy było „na podsłuchu”, sam Lech Wałęsa był nieustannie śledzony i represjonowany.